Prace związana z rozpaleniem kotła po postoju
Postojem krótkim kotła nazywamy postój kilku- lub kilkunastogodzinny. Po takim postoju, po upewnieniu się, że ciśnienie nie spadło poniżej ustalonej wielkości, kocioł może być uruchomiony natychmiast po sprawdzeniu stanu poszczególnych części kotła i jego urządzeń pomocniczych oraz ich gotowości do uruchomienia. Ominięcie tych czynności jest dopuszczalne w przypadku, gdy niemożliwe jest ich wykonanie ze względu na zbyt wysoką temperaturę w palenisku lub w kanałach, lub z uwagi na ciśnienie i obecność wody w kotle. W wyjątkowych przypadkach, gdy istnieje konieczność natychmiastowego uruchomienia kotła znajdującego się w rezerwie, przeprowadza się tylko pobieżny przegląd kotła i jego wyposażenia, ograniczając się do sprawdzenia, czy nie występują warunki nie pozwalające na uruchomienie kotła. Na takie włączenie kotła do ruchu powinna być pisemna zgoda kierownictwa dozoru. Po dłuższych postojach kocioł uruchamia się. po wykonaniu czynności podanych w poprzednim punkcie oraz wykonując dodatkowo następujące czynności:
- tylną część rusztu pokryć na około 2/3 długości warstwą paliwa o grubości około 20 cm, zaś na wolną przednią część rusztu położyć podpałkę i pokryć ją warstwą węgla, ale nie grubszą niż 10 cm,
- po rozpaleniu się węgla wyrównać warstwę paliwa przez dorzucenie go na palący się węgiel,
- w miarę rozpalania się paliwa otwierać zasuwy dymowe. W kotłach z górnym zasypem paliwa dalszy proces spalania powinien być prowadzony w sposób następujący:
- Po rozżarzeniu się górnej warstwy paliwa na całej powierzchni rusztu, po osiągnięciu temperatury wody powyżej 55°C i obniżeniu się warstwy żaru można narzucać następne warstwy paliwa.
- Nasypywanie paliwa przez górny otwór zasypowy rozpoczyna się po wyrównaniu żaru na ruszcie.
Jednorazowa dawka paliwa nie powinna przekraczać w kotłach Eca IV 8-10 kg pomnożonych przez liczbę członów kotła, a w kotłach Eca II 5-7 kg pomnożonych przez liczbę członów. Mniejsze ilości odnoszą się do kotłów o liczbie członów poniżej 10. Po załadowaniu węgla do kotła nie należy rozgarniać go do momentu, aż żar nie obejmie 2/3 wysokości kopca. Wówczas można go rozgarnąć i wyrównać warstwę paliwa na ruszcie.
- Następną warstwę paliwa nasypuje się po obniżeniu się poziomu paliwa na ruszcie o 20 cm od dolnej krawędzi szybu.
- Wydajność kotła należy regulować przez odpowiednie nastawianie miarkownika połączonego z przepustnicą powietrzną w drzwiach popielnikowych oraz zasuwą kominową.
- Jeśli węgiel zawiera miał, przed narzuceniem do paleniska należy go zwilżyć. Narzucenie bowiem suchego miału na żar może grozić wybuchem.
- Przy opalaniu koksem dawka paliwa nie jest ograniczona. W miarę możliwości koks powinien zalegać powyżej dolnej krawędzi szybu. Kozeta powinna być całkowicie zamknięta.
W kotłach z zasypem paliwa z przodu przez drzwiczki paleniskowi, proces palenia powinien być prowadzony w sposób następujący:
- Po wypaleniu się warstwy żaru na wysokość 30 cm od dolnej krawędzi szybu narzucić równomierną warstwę węgla o grubości 10 cm, a następnie warstwę koksu o grubości około 20 cm. Paliwo powinno być tak narzucone, aby górny poziom paliwa nie przysłaniał dolnej krawędzi szybu.
- Po zasypaniu paliwa otworzyć rozetę i w miarę rozżarzania się paliwa rozetę przymknąć, tak aby płomień był stale jasny i przejrzysty.
- Następną dawkę paliwa narzucić po obniżeniu się żaru na wysokość 30 cm od dolnej krawędzi szybu. Przy zmniejszonym zapotrzebowaniu mocy cieplnej powinno się przejść na opalanie koksem.